Neven

Neven bir kraterin kıyısındaki kıvılcım pazarında çığırtkandı. Güneş parçalanınca bütün diyarlara kıvılcım yağdı ve her kraterin başında bir pazar kuruldu: kıvılcımlar takas edilir, satılır, Tezgâh ustalarına yeniden satılırdı. Neven'in sesi üç sıra öteden duyulurdu: “Kıvılcım var! Sıcacık, canlı, imzalı!” Işık çıktığı lambayı hatırlar, her kıvılcımın kendi imzası vardır ve Neven herhangi biri hakkında öyle konuşurdu ki insanlar üç katını öderdi

En iyi kıvılcımı hiç satmadı. Yirmi yıl boyunca onu müşterilere örnek olsun diye sağ omzunda, dikili bir cepte taşıdı. Kıvılcımın ışığı omzuna geçti, omzu şişip bir yumruya döndü, bir sabah da yumru gözlerini açtı. Tek bir kışta ikinci bir kafa büyüdü. Kendi sesiyle konuşuyordu, bir ampulün teli gibi ince ve çınlayan bir sesle, ağzından da lanetten başka bir şey çıkmıyordu: müşterilere, komşulara, havaya ve Neven'in kendisine. Neven'in gür sesini kendine aldı, o günden beri de Neven alçak sesle konuşuyor

Onu pazardan kovdular, çünkü aşırı pozlamanın bulaşıcı olduğuna inanılır. Sonra bir çıkıkçı gelip kafayı kesmek için testeresini çıkardı bile, işte o zaman ikisi ilk kez aynı şeyi bir ağızdan söyledi: “Hayır.” Çok geçmeden kafanın bir marifeti olduğu anlaşıldı: ışık ışığı sezer, kafa da Pus'u bir verst öteden, köpeklerden önce sezerdi. Neven böylece yarı kör Fenerci Selma'nın kılavuzu oldu ve yedi yıl boyunca onu yollarda gezdirdi. Kafa bütün yol boyunca Selma'ya, yollara ve Fener'e lanet okurdu, Pus ne zaman yaklaşsa da öyle bir çığlık atardı ki Selma Fener'i paltosunun eteğiyle örtmeye vakit bulurdu

Aşırı pozlama İzotopları içten içe yer, kafa da ışığını doğrudan Neven'in omzuna salıyordu. Neven iki köyün arasında, yolun yarısında hastalanıp kaldı ve Selma'dan Fener'e yalnızca kafayı almasını istedi, hiç değilse o yaşasın diye. Fener ikisini birden aldı: meğer ışıkları birmiş. Durgunluk'un deposunda Fener'in hatırladığı her kahraman için küçük bir lamba yanar, Neven için iki lamba yaktılar ve arşivciler bunun doğru olup olmadığını hâlâ tartışıyor

Neven'in kendisi sessiz, kibar ve yorgundur, kafa yüzünden durmadan özür diler. Kafa ise hırçındır, gürültücüdür, her şeye güler, herkese lanet okur ve herkese lakap takar. Fısıltısını yalnızca Neven duyar ve onu kibar dile çevirir: “Tanıştığımıza sevindiğini söylüyor.” Zarna'nın yanında kafa susar, çünkü onun başlığının altındaki ışık kafanın kendi ışığından parlaktır, bu yüzden Neven birlikte hep Zarna'ya sokulur: kendi düşüncelerini yalnızca orada duyabilir