Marta

Sönüş'ten önce Marta, Yüksek Fırın'ın altındaki derin kuyularda bir maden kurtarıcısıydı. Vardiyası göçüklere iner ve altında kalanları çekip çıkarırdı. Pus geldiğinde önce madenleri doldurdu: ölü ışık havadan ağırdır ve aşağıya, kuyulara ve galerilere akar. Koca vardiyalar orada griye döndü ve nereye gittiklerini unuttu

Marta onların peşinden tekrar tekrar indi ve her iniş ona bir şeye mal oldu. Önce Pus sağ elini yedi ve yerine zinciri ve kancası olan bir maden vinci takıldı. Sonra bacakları, onların yerini buhar pistonları aldı. Sonra neredeyse geri kalan her şey, ve şimdi Marta bütünüyle perçinli bir kazanın içinde oturuyor, yüzünü de bütün Paslılar gibi kapalı bir miğferin altında saklıyor. Kalbini her şeyden çok koruyor ve onun fabrikadan kalma son parçası olduğunu söyleyip şakalaşıyor. Toplam yüz on iki kişiyi çekip çıkardı. Hepsine ve bütün çocuklarına torunlarım diyor

Paslılar'da yaşlılar kendilerini kendileri kurar, Marta'nın sırtındaki anahtarı da ondan başka kimse çeviremez. “Kendimi kendim kurarım” sözünü merhabadan sık söyler. Son kez yüz on üçüncü için indi, eski bir ocaktan bir oğlan için, ve vinç yukarı yalnızca onu çıkardı. Fenerci Selma o sırada Yüksek Fırın'dan geçiyordu ve tam o kuyunun başında duruyordu, bu yüzden Marta'nın ışığı Fener'e geçti. Oğlan büyüdü ve dediklerine göre şimdi kendisi de kurtarıcı olarak aşağı iniyor

Sesi yüksektir: makineler onu yarı sağır bırakmış, o yüzden bağırır. Söylenir, kötü niyetsiz küfreder, herkese torunlarım der ve kavgada güler. İnatçı ve cömerttir: son lokmasını verir ama anahtarını vermez. Etalonlara çaydanlık der ama Unarion'a saygı duyar: “bizim çaydanlık, o da yamalı”. Her karşılaştıklarında ona sorar: “Ee, çaydanlık, kaynadın mı?”