Stavr

Duvar Klanı'ndan Stavr, tüfekleri hâlâ hatırlayanların en yaşlısı olan vida boynuzlu bir teke. Klan Büyük Baraj'ın gölünün üstündeki kayalıklarda yaşardı, insanlar da oraya boynuz için çıkardı: üç kıvrımlı burgu boynuzlar kıyıdaki av kulübünün şöminesinin üstüne asılırdı. Babasının boynuzları da orada asılıydı

Sönüş'ten sonra parlak tuz her yere çöktü, Baraj'da ise tuz betondan da sızar: su duvarın içinden süzülür, kurur ve dik yüzde beyaz izler bırakır. Keçiler tuzun peşinden duvara bir kayalığa tırmanır gibi tırmandı, yukarı çıktıkça tuz da artıyordu. Gençler düşüyordu. Stavr ek yerleri ve demir basamaklar boyunca bir patika buldu ve her bahar klanı o patikadan geçirdi, birbirlerini göremedikleri yerde de onlara sesiyle yol gösterdi. Böylece önder oldu. İnsanların taktığı “tuz yalayan” adını bir madalya gibi taşır: “Yaladık. Yalaya yalaya söze vardık”

Eski sol boynuzu bir kılıf gibi özünden sıyrılınca Stavr onu kimseye vermedi. İçini oydu, pirinç bir ağızlık taktı ve bir boru yaptı, boynuzu kimsenin şöminesinin üstünde asılı durmasın diye. Sancağı da insanlar gittikten sonra tam o av kulübünden indirdi: üstünde tüfekler ve vida boynuzlu bir tekenin başı işli, Stavr da herkese bunun kendi portresi olduğunu söyler

Stavr iyice ağardığında torunu, keçilerde âdet olduğu gibi ona meydan okudu: boynuz boynuza gelinir, kim yerinden kımıldamazsa önder o olur. Stavr torunuyla toslaşmak istemedi, onun yerine klanı duvara ilk tırmananın yöneteceğini söyledi. Torun yeni ve kısa bir yol tuttu, Stavr ise batı ucundaki, tam Durgunluk'un altındaki kendi eski yolunu. Tepeye ilk o çıktı. Oradan borusunu öyle gür öttürdü ki Durgunluk'un peronundaki herkes dönüp baktı. Sonra soluklanmak için korkuluğa oturdu ve bir daha kalkmadı. Selma sesi duyup Fener'le dışarı çıktı ve yaşlı tekenin ışığı cama geçti. Önder torun oldu, klan da tuza hâlâ Stavr'ın yolundan gider

Çalımlıdır, sesi gürdür, boru öttürür gibi emirlerle konuşur. Sakalıyla boynuzlarından çok övünür ve önüne gelen her şeyi, kendi sancağının ucunu bile çiğner. Gençlere karşı sabırlıdır: “Duvarda acele eden uçar.” Borusu Varga'nın ensesindeki tüyleri diken diken eder, çünkü insanlar sürek avlarında boruyu böyle çalardı, Stavr da bilerek onun arkasında çalar. Seyvar ona Tekesakalı der, Stavr da hâlâ alınıp alınmayacağına karar veremiyor: ne de olsa bu bir çiçek