Stavr

Stavr z Rodu Ściany to śruborogi kozioł, najstarszy z tych, którzy jeszcze pamiętają strzelby. Ród żył na skałach nad zbiornikiem Wielkiej Tamy, a ludzie chodzili tam po rogi: skręcone rogi na trzy zwoje wieszano nad kominkiem klubu myśliwskiego na brzegu. Wisiały tam też rogi jego ojca

Po Zgaśnięciu jasna sól osiadła wszędzie, a na Tamie jeszcze wykwita z betonu: woda sączy się przez ścianę, wysycha i na pionowym licu zostają białe zacieki. Kozy wspinały się za solą po ścianie jak po skale, a im wyżej, tym więcej jej było. Młode spadały. Stavr znalazł ścieżkę po szwach i żelaznych klamrach i co wiosnę prowadził nią ród, a tam, gdzie swoi nie widzieli się nawzajem, prowadził ich głosem. Tak został wodzem. Ludzkie słowo „lizisól” nosi jak medal: „Lizaliśmy. I dolizaliśmy się do słów”

Kiedy stary lewy róg zsunął mu się z rdzenia jak pokrowiec, Stavr nikomu go nie oddał. Wydrążył go, dopasował mosiężny ustnik i zrobił trąbkę, żeby jego róg nigdy nie zawisł nad niczyim kominkiem. Sztandar zdjął w tym samym klubie, kiedy ludzie już z niego odeszli: wyhaftowano na nim strzelby i głowę śruborogiego kozła, a Stavr wszystkim mówi, że to jego portret

Kiedy Stavr całkiem posiwiał, wnuk wyzwał go, jak to u kozłów: zewrzeć się rogami, a kto ustoi, ten prowadzi. Stavr nie chciał bóść się z wnukiem i powiedział, że ród poprowadzi ten, kto pierwszy wejdzie po ścianie na górę. Wnuk ruszył nową, krótką ścieżką, Stavr swoją starą, przy zachodnim skraju, tuż pod Ciszą. Na szczycie pierwszy był on. Zatrąbił stamtąd tak głośno, że na peronie Ciszy obejrzeli się wszyscy. Potem usiadł na murku, żeby złapać oddech, i już nie wstał. Selma wyszła na ten dźwięk z Latarnią i światło starego kozła przeszło do szkła. Wodzem został wnuk, a ród do dziś chodzi po sól ścieżką Stavra

Jest napuszony i głośny, mówi komendami, jakby trąbił. Z brody jest dumniejszy niż z rogów i żuje wszystko, co mu się nawinie, nawet rąbek własnego sztandaru. Dla młodych jest cierpliwy: „Na ścianie kto się spieszy, ten leci.” Od jego trąbki Vardze jeży się sierść na karku, bo tak trąbili ludzie na obławach, a Stavr specjalnie trąbi jej za plecami. Seyvar nazywa go Kozibrodem, a Stavr wciąż nie może się zdecydować, czy się obrazić: to przecież kwiat