Medva

Boz ayı Medva, Vagon soyunun anasıdır. Büyükannesi gezici bir hayvanat treniyle eski hatlarda dolaştırılırdı: kırmızı ve krem çizgili on iki vagon, en sonuncusunda ayılar. Manejde ayılara insan şapkaları giydirir, eğilip selam vermeyi öğretirlerdi, insanlar da gülerdi. Sönüş gecesi tren Durgunluk durağının yanındaki çıkmaz hatta durdu ve bir daha kıpırdamadı. Bakıcılar ışığa ne olduğunu öğrenmeye gitti ve geri dönmedi, hayvanlar da kilit altında kaldı. Dokuzuncu gün Medva'nın büyükannesi ayı vagonunun kapısını rayından söküp attı ve ayılar dışarı çıktı

Gitmediler. Soy hâlâ o trende yaşar, her vagonda bir aile, ve kendine Vagon soyu der. Medva orada, son vagonun samanında doğdu ve ilk konuşanlardan biri oldu. İlk sözü “hepsi” idi: bir kar fırtınasından sonra küçükleri sayınca annesine böyle dedi. O günden beri her beladan sonra kendi yavrularını sayar, kafa kafa ve yüksek sesle. Kendi üç yavrusu oldu, başkalarınınsa yirmisini büyüttü: Baraj'ın duvarından düşüp doğrudan vagon damlarına inen kurt yavrularını, domuz yavrularını, oğlakları. Bu yüzden ona soyun anası derler. Ayıların yasası kısadır: biri düştüyse başında dur. Dişi ayı yavrusunu darbenin altından çekip götürmez, başında durur ve darbeyi kendisi karşılar. Ayı vagonunun damındaki yuvarlak tavan kapağını Medva kendine aldı: bir zamanlar ayıları içeride tutan şey artık geri kalan herkesi dışarıda tutar

Pus ışığa çekilir, bütün Baraj'da da Fener'den parlak yanan bir şey yoktu. O kış griler Durgunluk'a sürü hâlinde geldi: setin solmuş hat bekçileri ve sinyal yelekli yabanileşmiş köpekler. Selma perona düştü ve Fener elinden yuvarlanıp gitti. Medva soyun yasasının dediği gibi kapağıyla ikisinin de başına dikildi ve şafağa kadar dayandı. Sabah griler çekip gitti. Medva sırtında kapakla Fenerci'nin başında dizlerinin üstünde kaldı, ışığı da bütün gece kendi bedeniyle örttüğü cama geçti. Selma ondan sonra birkaç kış daha yaşadı ve her kış yavrular yalasın diye vagonlara parlak tuz getirdi

Ağır ve sessizdir, az konuşur, alçak sesle ve sanki homurdanarak. Onu kızdırmak zordur, ama kendisinden birine dokunan onu bütün boyuyla görür. İlk karşılaşmadan herkesi kendinden sayar: “Kimlerdensiniz? Artık benimsiniz.” Savaştan sonra takımı kafa kafa sayar ve sayı tutana kadar rahat etmez. İnsanları manej ve şapkalar yüzünden sevmez, yine de grilerden kendi eliyle soyduğu insan zırhını giyer, hiçbiri de üstüne olmaz. Stavr ona alt kat komşum der: patikası tam onun çıkmaz hattının üstünden geçerdi, duvardan düşen genç tekeler de vagon damlarına inerdi. Varga'yı herkesle birlikte bir ayı yavrusu gibi sayılmak çıldırtır, ama Medva sayıyı şaşırınca ilk “buradayım” diyen Varga olur. Tobrin bir zamanlar bu hatta hayvanat treninin tekerleklerine vururdu, şimdi her savaştan sonra anahtarıyla onun kapağına vurur: “Çınlıyor. Sağlam.” Başka kimsenin ona dokunmasına izin vermez