Medva

Medva, brunatna niedźwiedzica, jest matką Wagonowego rodu. Jej babkę wożono po starych torach w objazdowej menażerii: dwanaście wagonów w czerwone i kremowe pasy, w ostatnim niedźwiedzie. Na arenie zakładano niedźwiedziom ludzkie kapelusze i uczono je kłaniać się, a ludzie się śmiali. W noc Zgaśnięcia pociąg stanął na ślepym torze przy przystanku Cisza i już nigdy nie ruszył. Opiekunowie poszli sprawdzić, co stało się ze światłem, i nie wrócili, a zwierzęta zostały pod kluczem. Dziewiątego dnia babka Medvy zerwała drzwi niedźwiedziego wagonu z prowadnic i niedźwiedzie wyszły

Nie odeszły. Ród do dziś mieszka w tym pociągu, rodzina na wagon, i nazywa siebie Wagonowym. Medva urodziła się już tam, na słomie ostatniego wagonu, i zaczęła mówić jako jedna z pierwszych. Jej pierwszym słowem było „wszyscy”: tak powiedziała matce, kiedy po zamieci przeliczyła młodsze. Od tamtej pory po każdym nieszczęściu przelicza swoich, po głowach i na głos. Własnych młodych miała troje, a cudzych wykarmiła dwa tuziny: wilczęta, prosięta, koźlęta, które spadały z muru Tamy prosto na dachy wagonów. Dlatego nazywają ją matką rodu. Prawo niedźwiedzi jest krótkie: upadł swój, stań nad nim. Niedźwiedzica nie odprowadza młodego spod ciosu, staje nad nim i przyjmuje cios sama. Okrągłą pokrywę włazu z dachu niedźwiedziego wagonu Medva wzięła dla siebie: co kiedyś trzymało niedźwiedzie w środku, teraz trzyma na zewnątrz wszystkich pozostałych

Mgła ciągnie do światła, a na całej Tamie nic nie świeciło jaśniej niż Latarnia. Tamtej zimy szarzy przyszli do Ciszy stadem: wyblakli obchodowi z korony tamy i zdziczałe psy w kamizelkach sygnałowych. Selma upadła na peronie, a Latarnia wytoczyła się jej z rąk. Medva stanęła nad obiema z pokrywą, jak każe prawo rodu, i trzymała do świtu. Rano szarzy odeszli. Medva została na kolanach nad Latarniczką, z pokrywą na plecach, a jej światło odeszło do szkła, które całą noc zasłaniała sobą. Selma przeżyła potem jeszcze kilka zim i każdej zimy nosiła do wagonów jasną sól, żeby niedźwiadki miały co lizać

Powolna i cicha, mówi mało, nisko i jakby mruczała. Trudno ją rozzłościć, ale kto ruszy kogoś z jej swoich, zobaczy ją w pełnym wzroście. Swoimi uważa wszystkich od pierwszego spotkania: „Czyje jesteście? Teraz moje.” Po walce przelicza oddział po głowach i nie uspokoi się, póki rachunek się nie zgodzi. Ludzi nie lubi za arenę i kapelusze, a ludzką zbroję nosi: zdjęła ją z szarych sama i żadna na nią nie pasuje. Stavr nazywa ją sąsiadką z dołu: jego ścieżka biegła tuż nad jej ślepym torem, a młode kozły, spadając z muru, lądowały na dachach jej wagonów. Vargę złości, że liczy się ją razem ze wszystkimi jak niedźwiadka, ale kiedy Medva się pomyli, pierwsza „jestem” woła Varga. Tobrin kiedyś opukiwał na tej linii koła menażerii, a teraz po każdej walce opukuje kluczem jej pokrywę: „Dzwoni. Cała.” Nikomu innemu Medva nie pozwala jej dotykać