Tromir

Güneş parçalandığında bir parçası Tromir'in yaşadığı köyün yakınına düştü ve demiryolu hattını ikiye böldü. Geceleri kraterden beyaz bir ışık yükseliyor, çocuklar, keçiler ve kıvılcım pazarından sarhoş alıcılar içine dalıyordu. Geri dönen aşırı pozlanmış dönüyordu. Tromir demiryolu işçisiydi, hat zaten ölmüştü, o da raylarını söktü, onları direk boyunda kesti ve krateri çevirmeye başladı: toprağa bir ray, kurşun çekiçle üç vuruş, bir adım, sıradaki ray. Çekiç kurşundandı, çünkü kraterin yakınında demir ışık emer ve kendi kendine parlamaya başlar, kurşun ise parlamaz

Biri vururken birinin rayı tutması gerekir. Yardımcıları bir iki yıl tuttu, aşırı pozlandı ve gitti, kraterin tam kıyısında ise kimse tutmaya razı olmadı. Tromir bir eliyle tuttu, öbürüyle vurdu ve yalnızca iki eli olduğu için söylendi. Işık onu duydu. Kıyıda rayları dayadığı sağ omzu parlamaya ve şişmeye başladı, bir kışta içinden lamba ampulü gibi beyaz, öbür ikisinden güçlü üçüncü bir kol çıktı. Bu kol ışıktan korkmaz: Tromir rayı onunla tuttu, öbür ikisiyle vurdu. Adı da oradan gelir. Yirmi yılda çit bütün kraterin çevresini kapattı, altı yüz ray, ve artık kimse ışığa dalmadı

Ama ışık içine öyle yoğun dolmuştu ki her yarasından dışarı taşıyor. Bir keresinde onu bir keçi tosladı, morluktan çıkan ışık keçiyi bir hafta kör etti. Tromir kesiklerini kurşun yamalarla kapatır ve insanları aşırı pozlamamak için onlara pek yaklaşmaz. Çitin kapısında kurşun levhalardan bir kulübede yaşardı, kratere yalnızca kıvılcım taşıyıcılarını geçirirdi ve her hafta kurşun başlıklı bir kız için kapıyı açardı

Bir gece köyün üstüne Pus çöktü, ardından Pus yaratıkları geldi. İnsanlar çitin içine, kratere koştu: Pus bir parçanın ışığına çarpıp kırılır. Tromir herkesi içeri aldı, kapıyı kapattı ve kendisi çekici, rayı ve kırık bir ışık borusuyla kapıya dikildi. Yaratıklar sabaha kadar onu paraladı, her yeni yara öyle parlak yandı ki kapıya yaklaşamadılar. Fenerci Selma o geceyi bir tepenin ardında geçirdi: kılavuzu Neven'in ikinci kafası köyün üstündeki Pus'u sezdi ve şafağa kadar bağırdı. Sabah köye girdiler. Tromir hâlâ kapıda duruyordu, yara bere içinde ve bomboş, son ışığı da Fener'e geçmişti. Kapıya o günden beri Üç Kollu denir

İri, ağır ve sakindir, az konuşur. Hep bir şey tutar, bir direk, bir kapı, birinin çuvalı, öylesine: üçüncü kol sıkılır. Üçer üçer sayar, fıçıya konuşur gibi boğuk güler. Işığından, başkalarının bir kokudan utandığı gibi utanır: ufacık bir çizik, hemen bir yama yapıştırır ve uzaklaşır, “yakın durma, seni pozlarım.” Üçüncü kolu için tek bir söz söyler: “Yedek.” Zarna'yı küçük bir kız olarak hatırlar: her hafta onun için kapıyı açar, dolu sandığıyla dipten çıkmasını beklerdi, Zarna da ona hâlâ Kapı Amca der. Neven'i o geceden tanır: Tromir kapıda dururken bağıran onun kafasıydı. Kafa ona Dolap der ve herkesin üstüne parladığı için onu azarlar, Neven de kibarca çevirir: “Teşekkür ediyor diyor”