Irveta

Przed Zgaśnięciem Irveta nitowała zamknięcia śluz Wielkiej Tamy. Nitowało się brygadą w cztery osoby. Grzejący rozżarzał nity w palenisku i rzucał je szczypcami w górę rusztowania, łapacz łapał je w locie blaszanym lejkiem, podtrzymywacz dociskał przytrzymkę do łba, a nitowacz rozklepywał koniec. Irveta weszła na rusztowanie jako łapaczka w wieku czternastu lat i łapała nity, które leciały do niej przez pół przęsła. Dziesięć lat później była najszybszą nitowniczką na Tamie, a jej brygada przeszywała szew na jednym oddechu, pod wspólne odliczanie „raz, dwa, klep”

Kiedy przyszła Mgła, brygada zaczęła szarzeć po kolei. Pierwszy odszedł grzejący Jaś, po nim łapacz i podtrzymywacz. Rdzawi oddają żelazo zmarłych żywym, więc Tobrin przerobił palenisko Jasia na kocioł i postawił jej na plecach: teraz nity rozżarzają się jej za ramionami i wężem idą prosto do karabinu. Tłok w karabinie pracuje za podtrzymywacza, magazynek za łapacza. Tak Irveta stała się całą brygadą w jednym kadłubie i poszła do Rdzawej Straży, która trzyma mury Tamy. Wszystko, co wyłazi z mętnej wody po betonie, nituje tak równo jak kiedyś zamknięcia. Tam też wymyśliła ładunek z kotła: pewnej nocy skończyły się nity, więc wlała do pustego nitu wrzątek prosto z kotła, a ten wybuchnął taką parą, że zmiótł z muru trzech

Ostatnią noc przestała przy Martwej Turbinie, gdzie przeciekło zamknięcie i ze szczeliny wyłazili szarzy. Irveta stanęła w wyłomie i nitowała do rana. Szew zamknęła, ale rano zapomniała się nakręcić i nakręcenie skończyło się w pół obrotu. Straż znalazła ją na kolanach pośrodku wyłomu: opierała się na karabinie, a w lufie tkwił ostatni nit. Nikt nie zdołał rozewrzeć jej palców na karabinie. Po tygodniu koroną tamy szła Latarniczka Selma. Przekręciła klucz w plecach Irvety o jeden obrót, a światło wyszło spod hełmu i trafiło do Latarni. Szew przy Martwej Turbinie trzyma do dziś

Jest żwawa i szybka, wszystko robi do rytmu: chodzi w takt, czyści karabin w takt, a kiedy milczy, wystukuje rytm palcami po łożu. Nie znosi ciszy. Jest dumna ze swojej szybkości i swoich szwów: jej własny kadłub jest znitowany równymi rzędami, ani jednego krzywego nitu, a na cudze łaty patrzy z litością. Spawaniu nie ufa: „Spaw pęknie, a nit trzyma.” Od kiedy Tobrin zamontował jej palenisko, kłócą się o to bez końca. W walce Marta podaje jej wrogów wyciągarką, jak kiedyś grzejący podawał nity, a z Brakhinem Irveta wiecznie się spiera, kto szybszy, jego pompa czy jej tłok. Rachunek prowadzi ona i za każdym razem wygrywa o jeden nit. W walce czasem krzyczy przez ramię „Jaś, rozżarzony!”, jakby grzejący wciąż stał za jej plecami. Po części tak jest: jego palenisko ma na plecach